พ.ศ. 2260 สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย -สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวท้ายสระ กูยอพยพมาจาก เมืองอัตตปือ แสนแป ในแคว้นจำปาศักดิ์ แบ่งออกมาเป็น 6 กลุ่ม
กลุ่มที่มากับ เชียงไชย ได้แวะตั้งหลักฐานลงตามเส้นทาง มาอยู่แถวๆ ที่ปัจจุบันเป็นพื้นที่สำโรงทาบ ก่อนที่เชียงไชยจะมาอยู่ที่ บ้านกุดปะไท หรือ บ้านจาระพีต อ.ศีขรภูมิปัจจุบัน

ปัจจุบัน อำเภอสำโรงทาบ กว่า 90 เปอร์เซนต์ เป็นชาวกูย

บรรพบุรุษของชาวสุรินทร์ ก็เป็นชาวกูย แต่เดิมอพยพมาจากเมืองที ซึ่ง ก็มี เชียงปุม อพยพมาจาก เมืองอัตตปือ แสนแปง เหมือนกัน

สำหรับ ชาวเขมร ที่มาอยู่ในเมืองไผทสมันต์ (สุรินทร์ปัจจุบัน) เป็นเขมรที่อพยพมา ในปี 2324 สมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี แล้วจึงเกิดการผสมสายเลือดกูย กับเขมร ขึ้นในช่วงนั้น

ฉนั้น ชาวสุรินทร์ ที่เป็นเลือดสุรินทร์แท้ๆ ก็มีบรรพบุรุษที่มาจาก ทั้งส่วย และเขมร

แต่ ปัจจุบัน ชาวกูยกำลังจะถูกกลืนจากอารยธรรมใหม่ๆ เคยพูดกันว่า กูยไม่มีภาษาเขียน แต่ เคยมีใครคิดที่จะจดบันทีก คำศัพท์ของชาวกูยกันบ้างไหม…..???

ลูกหลานชาวกูยสมัยใหม่ ก็ไม่ค่อยจะพูดภาษากูยแล้ว อีกหน่อยคำศัพท์ต่างๆ ก็จะเลือนหายไป หรือไม่ ก็สำเนียงเพี้ยนไปจากสำเนียงเดิม

แต่เป็นที่น่าชื่นใจ ที่ นายอำเภอสำโรงทาบ คนปัจจุบันได้ จัดงาน 50 ปี สำโรงทาบ ไปเมื่อ วันที่ 11 ธันวาคม 2552 มานี่เอง ทำให้ชาวกูย ภาคถูมิใจกับบรรพบุรุษตัวเองขึ้นมาบ้าง

ผ้าไหมย้อมมะเกลือชาวกูย กำลังมาแรง แซงผ้าไหมสุรินทร์ ไปแล้ว